Den Haag,
16
mei
2018
|
22:44
Europe/Amsterdam

Speech minister Koolmees bij de Nationale Iftar

Minister Koolmees
Een land waar je niet wordt afgerekend op je afkomst of je geloof. Een land met gelijke rechten, gelijke plichten en gelijke kansen.
Minister Koolmees

Toespraak van minister Wouter Koolmees (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) bij de Nationale Iftar op woensdag 16 mei 2018 in Den Haag.

Dames en heren,

Om te beginnen wil ik het Contactorgaan Moslims en Overheid danken voor de gastvrijheid en het verbindende initiatief van deze Nationale Iftar. Voor mij is het méér dan een gastvrij gebaar om samen aan tafel te gaan – ook als je vandaag niet hebt gevast. Ik zie het als een uitgestoken hand om met elkaar in gesprek te gaan.

Daar is duidelijk behoefte aan. Verontrustend veel Nederlanders ervaren een zorgwekkende tweedeling in de samenleving en zeggen dat zich niet of niet meer thuis voelen in Nederland.

Daar kunnen we ons niet schouderophalend bij neerleggen. Het verzwakt de sociale cohesie als mensen met de rug naar elkaar leven en zich op hun eigen eilandjes terugtrekken, met voornamelijk groepsgenoten en gelijkgestemden om zich heen. Dat verbindt niet, maar verbrokkelt en verdeelt de samenleving,

Daarom is het van belang om – heel terecht het thema van deze bijeenkomst – bruggen te bouwen en te investeren in verbinding.

Hier zien we hoe dat praktisch kan. Door de eerste iftar van de ramadan niet alleen voor geloofsgenoten te organiseren, maar door ook andere gelovigen – en ongelovigen – uit te nodigen om mee te eten en met elkaar in gesprek te gaan.

Dat is – al eeuwen en eeuwen – een beproefde methode om elkaar beter te leren kennen, beter te leren begrijpen, en bewuste en onbewuste vooroordelen over en weer weg te nemen.

Ik zie deze Nationale Iftar dan ook als een praktisch en positief voorbeeld van verbinden en het versterken van wederzijds vertrouwen.

Dat hoort ook bij het Nederland waar dit kabinet zich sterk voor maakt. Een land waar je niet wordt afgerekend op je afkomst of je geloof. Een land met gelijke rechten, gelijke plichten en gelijke kansen. Een land waar iedereen de vrijheid heeft te geloven of niet te geloven, en anderen de vrijheid geeft dat óók te doen, zonder de vrijheid van de ander te bedreigen of te beperken.

Dat vraagt om het consequent aanpakken van iedere vorm van haatpreken en discriminatie, van antisemitisme en moslimhaat. Dat vraagt ook om een concrete aanpak om een eind te maken aan onaanvaardbare achterstanden en achterstellingen.

Zeker op de arbeidsmarkt. Als minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid – en Integratie – zet ik me doelgericht in voor een structurele verbetering van de arbeidsmarktpositie van Nederlanders met een migratieachtergrond.

Het voelt frustrerend oneerlijk als je het gevoel hebt dat je als sollicitant alleen vanwege je afkomst wordt afgewezen. Dat vergroot het maatschappelijk risico van vervreemding en is economisch verspilling van talent. Dat kunnen we niet toestaan. In Nederland hoor je niet te worden beoordeeld op je afkomst of je geloof, maar op je individuele inzet en kwaliteiten.

Ik zet me in voor gelijke rechten, gelijke plichten en gelijke kansen.

Hoe graag ik ook zou willen, er is geen kabinet dat alle ongewenste kloven van de ene op de andere dag kan overbruggen of het gevoel van onbehagen in de samenleving in één keer weg kan nemen. Dat vereist een lange adem en brede steun in de samenleving.

Het bestrijden van discriminatie en bevorderen van de dialoog is niet uitsluitend een taak van de overheid; het is een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

Het CMO laat vandaag weer zien die verantwoordelijkheid serieus te nemen. Door ons allemaal uit te nodigen voor deze Nationale Iftar en met elkaar in gesprek te gaan hoe we samen bouwen aan een samenleving waar mensen met verschillende geloven en levensovertuigingen vreedzaam en verdraagzaam naast en met elkaar kunnen leven.

Waar iedereen vrij en veilig naar de kerk, de moskee, de synagoge kan. Zonder angst en zonder afkeer van mensen die anders doen en anders denken.

Helaas is die verdraagzaamheid soms ver te zoeken. Er is een groep die het grappig vindt om juist rond iftars barbecues met varkensvlees te organiseren. Ik kan daar niet om lachen. Het is onnodig kwetsend en meer gericht op het zaaien van verdeeldheid dan op het zoeken naar verbinding.

Juist dat zoeken naar verbinding is nu essentieel.

Dank dat u hier het goede voorbeeld geeft.